{"id":592,"date":"2019-11-01T14:45:00","date_gmt":"2019-11-01T13:45:00","guid":{"rendered":"https:\/\/mas.farodevigo.es\/musica-vigo\/?p=592"},"modified":"2025-04-09T14:54:06","modified_gmt":"2025-04-09T12:54:06","slug":"dioivo","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/mas.farodevigo.es\/musica-vigo\/dioivo\/","title":{"rendered":"Dioivo"},"content":{"rendered":"\n

EXTREMA NORMALIDADE<\/strong><\/h3>\n\n\n\n

Dioivo son un especular xogo de paradoxos: rapaces do com\u00fan con aspecto de rapaces do com\u00fan facendo algo f\u00f3ra da norma: metal extremo, afastado dos estereotipos do x\u00e9nero, en galego e en formato d\u00fao. Por se fose pouco, un deles decl\u00e1rase seareiro de La Oreja de Van Gogh. \u201cNo mundo black<\/em> o orixinal \u00e9 sermos normais\u201d<\/strong>, acaba resumindo entre risas Daniel Valladares (Vigo, 1996), bater\u00eda da parella. Antes, o seu compa\u00f1eiro \u00e1 voz e \u00e1 guitarra, Jacobo Mouri\u00f1o, mesma quinta e mesma orixe, reflexionara sobre a s\u00faa est\u00e9tica casual<\/em>: \u201c\u00c9 unha forma de reivindicar que calquera pode escoitar [e facer] metal, que non tes que vestir sempre de negro e estar enfadado\u201d. Coa pinta que cadaqu\u00e9n considere se lles poder\u00e1 ver en directo o pr\u00f3ximo 16 de novembro na sala viguesa Transylvania.<\/strong> Al\u00ed tocar\u00e1n as canci\u00f3ns do seu primeiro disco de longa duraci\u00f3n, II<\/em>, co que apa\u00f1aron moi boas cr\u00edticas na escena estatal.<\/p>\n\n\n\n

Nun d\u00eda gris pero sen treb\u00f3ns c\u00edtannos en pleno coraz\u00f3n industrial de Vigo, nesa Beiramar que, unha vez m\u00e1is,\u00a0est\u00e1 a vivir tempos convulsos<\/a>. \u201cFamilias na r\u00faa, pero todo vai ben \/ Choran os nenos, un d\u00eda m\u00e1is sen comer\u201d, berra Jacobo en \u2018O momento \u00e9 xa\u2019. Non, Dioivo non fala de ritos sat\u00e1nicos nas s\u00faas letras, como indica o t\u00f3pico sobre o seu estilo,\u00a0fano sobre cuesti\u00f3ns sociais, sobre a situaci\u00f3n da lingua ou sobre a natureza.\u00a0<\/strong>O cantante aclara que o\u00a0do satanismo no\u00a0black<\/em><\/a>\u00a0\u00e9 algo que persiste no imaxinario porque os primeiros grupos do x\u00e9nero si que o ti\u00f1an como ingrediente esencial, adobiado con an\u00e9cdotas moi macabras. \u201cPero xa case non se fai\u201d, apunta. En verdade, o m\u00fasico reco\u00f1ece que adoita ficar pouco satisfeito coas letras que escribe e tira de retranca para expo\u00f1er as bondades dos guturais nese senso: \u201cComo non te entenden, podes falar do que sexa. Se en directo esquezo alg\u00fan verso fago berros aleatorios e rara vez algu\u00e9n se decata\u201d.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Dioivo, ‘black metal’ obreiro, ‘low cost’ e de consenso | Jos\u00e9 Lores<\/em><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Compo\u00f1er e executar a m\u00fasica \u00e9 o que de verdade lles emociona, cunha produtividade que a s\u00faa econom\u00eda de supervivencia non lles permite trasladar ao estudio de gravaci\u00f3n ao ritmo que lles gustar\u00eda. De momento lanzaron un primeiro EP autoproducido, o citado II<\/em>, xa cun selo discogr\u00e1fico e coa salientable produci\u00f3n de Zoilo Unreal<\/strong>, e agora contan con poder ter material novo para principios do 2020.<\/p>\n\n\n\n

A s\u00faa proposta \u00e9 moi mel\u00f3dica, baseada en riffs de guitarra que se impo\u00f1en con limpeza nas partes instrumentais. \u201cPara ben ou para mal non \u00e9 black<\/em> ao uso. Temos moitas influencias, incluso doutros estilos f\u00f3ra do metal, que xa \u00e9 ampl\u00edsimo<\/strong>\u201d. Por exemplo, no medio da treboada poden introducir un interludio de reminiscencias cl\u00e1sicas. Jacobo aprendeu guitarra, en Mayeusis primeiro e na Escola Municipal de Vigo despois, con eses fundamentos da m\u00fasica culta. \u201cHai m\u00fasicos que me din que inda se me nota na forma de tocar, pero se me vise o meu vello profesor dir\u00edame que fatal a t\u00e9cnica\u201d, chancea.<\/p>\n\n\n\n

\n